“Not just Skinny Dancers, Just Dancers”

Κατά πάσα πιθανότητα, τώρα που διαβάζετε αυτές τις γραμμές, έχει ήδη μπει το νέο έτος, το 2019, και εύχομαι να σας έχει βρει η Πρωτοχρονιά γεμάτους κέφι, χαρά και όνειρα για έναν καλύτερο χρόνο. Εγώ, όμως, εδώ σας γράφω από το 2018 με μια περίεργη αίσθηση να υπάρχει σε αυτό, αλλά ταυτόχρονα και με ελπίδα, γιατί αν βγήκε κάτι καλό από αυτό το χρόνο και αν πρέπει κάτι να κρατήσουμε, είναι αυτό. Η ελπίδα βρίσκεται εκεί έξω και από ότι φαίνεται, και από όσο οι επόμενες απίστευτες γυναίκες-χορεύτριες που θα “ γνωρίσετε” έχουν να σας δείξουν, είναι η ίδια ελπίδα πού θα οδηγήσει τα όνειρα μας να βρουν αληθινά και στο 19’, ανεξαρτήτως του πως φαίνεται κανείς, τι φύλλο έχει, πόσα παραπάνω κιλά μπορεί να έχει ή τι είδους σωματότυπο θα έπρεπε να έχει.

Πρώτη θα ήθελα να αναφέρω την χορεύτρια που η ιστορία της ενέπνευσε αυτό το άρθρο και την έρευνα που έκανα σχετικά με χορευτές , οι οποίοι διαφοροποιούνται και καταρρίπτουν τα στερεότυπα στην βιομηχανία του χορού. Αυτή η καταπληκτική γυναίκα λοιπόν δεν είναι άλλη από την Amy Marie, επαγγελματία χορεύτρια από το San Francisco. H Amy ήταν ανέκαθεν ένα κορίτσι που αγαπούσε το χορό, με ταλέντο και πάθος που την οδήγησαν να κάνει τα πρώτα της βήματα στο μπαλέτο, όπου και συνάντησε για πρώτη φορά την σκληρή πραγματικότητα στον κόσμο του χορού, ιδίως του μπαλέτου, όπου κυριαρχεί το στερεότυπο των skinny dancers και υπάρχει απίστευτη πίεση για να διατηρούνται οι χορευτές πού αδύνατοι (στα όρια της διατροφικής διαταραχής). Η ίδια όμως δεν χωρούσε σε αυτά τα στερεότυπα, αλλά ούτε και σε κάποιο άλλο κουστούμι η ρόλο, όπως την ενημέρωναν οι δάσκαλοί της, οι οποίοι της επεσήμαναν να το αποδεχτεί. Η Amy προσπάθησε και συνέχισε τις σπουδές τις στον χορό, αλλά το γεγονός ότι δεν υπήρχε χώρος για αυτήν σε αυτή την βιομηχανία την οδήγησε μέχρι και να τα παρατήσει 10 χρόνια πριν. Ωστόσο, σήμερα έχει επανέλθει , έχει βρει το είδος που της ταιριάζει και χορεύει επαγγελματικά με 4 διαφορετικούς χορευτικούς θιάσους, διαδίδοντας το μήνυμα το body positivity παντού σε κάθε της βήμα.

Την ίδια θετική προβολή της διαφορετικότητας στον κόσμο του χορού πρεσβεύει και διαδίδει με την σειρά της και η Amanda LaCount. Η 17χρονη αυτή χορεύτρια, η οποία έχει γνωρίσει την εμπορική επιτυχία χορεύοντας σε video clip, όπως της Katy Perry (Swish Swish) και σε reality show, όπως το Dancing with the Stars, έχει ξεκινήσει ένα κίνημα, το #breakingthestereotypeFor each dancer regardless of their shape, color, size, she loves to dance, encouraging everyone to do being their selves and for themselves.

Στην ίδια φιλοσοφία και επαναστατική λογική, οι επόμενες δύο γυναίκες, ίδρυσαν η καθεμία το δικό της χορευτικό θίασο, δημιουργώντας οι ίδιες χώρο στον κόσμο του χορού, εκεί που δεν τους δινόταν κανένας. Η πρώτη είναι η Akira Armstrong, χορεύτρια σε δύο videoclip της Beyoncé, η οποία ίδρυσε την χορευτική ομάδα «Pretty BIG Movement», δημιουργώντας μια παγκόσμια χορευτική κοινότητα. Αντίστοιχα και η Cathleen Meredith, το 2016, έφτιαξε την δική της χορευτική ομάδα, το FAT GIRLS DANCE, η οποία έχει γίνει ένας τόπος, όπου plus-size χορεύτριες από όλο τον κόσμο ανεβάζουν τα βίντεό τους, δείχνοντας το ταλέντο τους και την αγάπη τους για τον εαυτό τους και τον χορό.

Αν, τέλος, κρατήσατε , στην αρχή του άρθρου και αυτού του χρόνου, την ελπίδα που το 2018 και αυτές οι γυναίκες έφεραν, διαβάζοντας τις δικές τους ιστορίες αυτοεκτίμησης και επιτυχίας ας κρατήσουμε τουλάχιστον κάτι ακόμα. Πρώτον, τα λόγια της Cathleen Meredith, που συνοψίζουν και το νόημα όλου αυτού του άρθρου ( και τις ελπίδας τολμώ να πω) : «Είναι πιο δύσκολο να φανταστείς έναν άντρα να σηκώνει ένα plus size κορίτσι, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι αυτή δεν μπορεί να χορέψει. Αν οι πόρτες, που προσπαθείς να ανοίξεις, κλείνουν μπροστά σου, δημιούργησε την δική σου πόρτα. Να είσαι πρόθυμος να βρεις τον δικό σου δρόμο». Secondly, the title of an article I found while searching on this topic in the site: Dance Spirit from November 2018:

Dance is for Every Body.