Από την πρώτη παγκόσμια ημέρα της Γυναίκας ,το 1911, μέχρι σήμερα, αυτή η ημέρα έφερε χιλιάδες γυναίκες “κοντά” – ακόμα και αν ήταν χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά- για να διαδηλώσουν σε διαφορετικές χώρες, διαφορετικές κουλτούρες και πολιτισμούς, το ίδιο ουσιώδες μήνυμα, ότι είναι εδώ, υψώνουν την φωνή τους και τον εαυτό τους, δεν γιορτάζουν αλλά φωνάζουν για την αλλαγή.

Αυτή η μεταστροφή, για την Αμερικανίδες, ήρθε το 1920 με την 19η τροπολογία του Συντάγματος των Ηνωμένων Πολιτειών, η οποία έδωσε στις γυναίκες το δικαίωμα ψήφου. Η νίκη αυτή όμως δεν πραγματοποιήθηκε χωρίς αγώνες και κόπο. Από το 1848 είχε ξεκινήσει η προσπάθεια αναγνώρισης των θεμελιωδών ανθρωπίνων δικαιωμάτων, που για δεκαετίες στερούνταν οι γυναίκες, τόσο στις ΗΠΑ όσο και στον υπόλοιπο κόσμο, χάρη στις πρωτοπόρες του κινήματος Elizabeth Cady Stanton και Lucretia Mott, οι οποίες οργάνωσαν συγκέντρωση εκατοντάδων γυναικών στην περιοχή Seneca Falls, New York, διαδηλώνοντας υπέρ των πολιτικών, κοινωνικών και θρησκευτικών γυναικείων δικαιωμάτων.

Πολλή σημαντική «πρωτιά» ήταν αυτή της Νέας Ζηλανδίας, η οποία είχε αναγνωρίσει το δικαίωμα ψήφου στις γυναίκες ήδη από το 1893, κατόπιν της «εκτενέστατης» προσπάθειας της Kate Shepard, η οποία συνέταξε αίτημα 274 μέτρων σε μήκος, υπογεγραμμένο από 25.521 γυναίκες ακτιβίστριες, και όλες μαζί το παρέδωσαν στο Κοινοβούλιο του Ουέλιγκτον, αφού το τύλιξαν σε ξύλο σκούπας, 128 χρόνια πριν. Δεκαετίες αργότερα, περίπου στην άλλη άκρη του κόσμου οι Minerva, Maria , Patria , ή όπως έγιναν γνωστές ως πεταλούδες ( mariposas) , οι Mirabal Sisters, ξεσηκώνονται και διαδηλώνουν,στην Δομινικανή Δημοκρατία την δεκαετία του 1960, εναντίον του καθεστώτος του δικτάτορα Trujillo. Δυστυχώς η αντίδρασή τους αυτή οδήγησε στην δολοφονία τους στις 25 Νοεμβρίου του 1960, αλλά και στην πτώση της δικτατορίας , ενώ τις κατέστησε σύμβολα του αγώνα εναντίον στην καταπίεση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων εν γένει αλλά και του σεβασμού απέναντι στις γυναίκες. Προς τιμήν τους η 25η Νοεμβρίου έχει αφιερωθεί ως η παγκόσμια μέρα εξάλειψης της βίας κατά των γυναικών.

Παρόλα αυτά τα αξιοθαύμαστα κατορθώματα σπουδαίων γυναικών, σήμερα, που χαίρουμε όλων αυτών των δικαιωμάτων, τι κάνουμε ως γυναίκες ανά τον κόσμο για να καταπολεμήσουμε το πλήθος των ακόμα υπαρκτών προβλημάτων;

Η απάντηση είναι πέρα από προφανής. Οι γυναίκες παντού στην Γη ορθώνουν το ανάστημα τους και φροντίζουν για τα ζητήματα που ανακύπτουν. Χωρίς να τις ενδιαφέρει η θηλυκοποίηση του όρου «φροντίδα», προτάσσουν την λογική και το θάρρος, όπως κάθε ευσυνείδητος άνθρωπος θα έκανε, για να φροντίσει να υπερασπιστεί την πατρίδα του, το μέλλον των παιδιών του αλλά και την ειρήνη στην χώρα του.

Τέτοιες γυναίκες είναι και τα μέλη της κοινότητας Rendille (Marsabit County) στην Κένυα, οι οποίες είδαν τα γηγενή εδάφη τους, που άνηκαν για αιώνες στην φυλή και την κοινότητα τους να βρίσκονται υπό την απειλή ξένων επενδυτών, που επιθυμούσαν να τα σφετεριστούν. Οι κοινοτικές συγκεντρώσεις των γυναικών, όπως η Alice Lesepen, ένωσαν την συλλογική προσπάθεια προστασίας των αυτοχθόνων και της γης του, κάτι που τους οδήγησε να απευθυνθούν στην δικαιοσύνη, εναντίον των ξένων αναπτυξιακών εταιρειών.

Εκτός από την Κένυα, και στην Ινδία, η συλλογική προσπάθεια των γυναικών διαφορετικών κοινοτήτων και επαρχιών να σταματήσουν το παλαιό έθιμο των παιδικών γάμων, έχει οδηγήσει σε σημαντική στροφή στην αντίληψη της κοινωνίας. Μέρος στην κινητοποίηση των γυναικών λαμβάνει και η Malti Tudu , μία 20χρονη ακτιβίστρια από το Simalbari , η οποία μαζί με άλλες γυναίκες από τις ενδιαφερόμενες κοινότητες αναλαμβάνει να προωθήσει, να συμβουλέψει και να ενημερώσει τα κορίτσια για τα θεμελιώδη δικαιώματα τους, όπως αυτό στην εκπαίδευση, ενώ πολλές φορές σαν μέρος μιας συλλογικής προσπάθειας, αναλαμβάνουν όλες μαζί συμβουλευτικό και τελικά αποτρεπτικό ρόλο όταν κάποιος τέτοιος παιδικός γάμος πρόκειται να λάβει χώρα.

Τέλος, άκρως σοβαρή και ευεργετική είναι η δράση των 12 γυναικών, από διαφορετικούς κλάδους και ομείς, εκπροσώπων στη Συμβουλευτική Επιτροπή Σύριων Γυναικών, που συστάθηκε από τα Ηνωμένη Έθνη για να λάβει μέρος στις διαπραγματεύσεις για την ειρήνη στην Συρία. Σύμφωνα με ένα από τα μέλη της επιτροπής, την Rajaa Altalli, η επιτροπή και το έργο που επιτελεί είναι σημαντική για να αποδοθεί ο ρόλος των γυναικών, όχι ως θυμάτων, αλλά ως ηγετών και υποστηρικτών της ειρήνης, της σταθερότητας και του εκδημοκρατισμού της χώρας.

Και κάπου εδώ αναρωτιέσαι που βρισκόμαστε και ποία είναι η θέση κάθε μιας από εμάς στο σήμερα και στο αύριο. Κλέβοντας λίγο από κάποια χαρακτηριστικά σλόγκαν γυναικείων διαδηλώσεων, και αφιερώνοντας αυτό το άρθρο σε όλες και κάθε μία από εμάς, που έχει την δική της ιστορία να πει και την δική της φωνή έτοιμη να ακουστεί, ένα έχω να απαντήσω… Η θέση των γυναικών είναι στην αντίσταση…“ A Woman’s place is in the Resistance”.