Η Nadia Murad δεν είναι απλά μία πετυχημένη γυναίκα που ξεχώρισε στη ζωή με την ιστορία της, είναι μία γυναίκα που πάλεψε για τη ζωή της και παλεύει καθημερινά και για τις ζωές πολλών ακόμη γυναικών. Πριν λίγες μέρες το Νόμπελ Ειρήνης για το 2018 απονεμήθηκε από κοινού σε αυτήν και στον Κονγκολέζο γυναικολόγο Denis Mukwege, για την προσπάθειά τους ενάντια στη χρήση της σεξουαλικής βίας ως όπλο πολέμου και εχθροπραξιών. Η Nadia όμως, προτού γίνει πρέσβειρα καλής θελήσεως του ΟΗΕ για την εμπορία ανθρώπων και τη σεξουαλική βία, γνώρισε από πρώτο χέρι το σκληρό της πρόσωπο, αφού η ίδια έζησε σαν σκλάβα του σεξ στα χέρια των ISIS.

H Nadia Murad Basee Taha, όπως είναι το πλήρες όνομα της σήμερα, είναι ακτιβίστρια ανθρωπίνων δικαιωμάτων και ζει στην Γερμανία. Γεννήθηκε όμως στο χωριό Κότζο στην περιοχή Σίντζαν, του βορείου Ιράκ σε μία αγροτική οικογένεια και ανήκει στην θρησκευτική μειονότητα των Γιαζίντι. Τον Αύγουστο του 2014 και ενώ η ίδια ήταν 21 ετών, μαχητές του Ισλαμικού Κράτους επιτέθηκαν στο χωριό της. Σκότωσαν 600 ανθρώπους, όλους τους άρρενες, μεταξύ των οποίων και 6 αδερφών της, αλλά και μεγαλύτερες σε ηλικία γυναίκες που δεν είχαν «σεξουαλική αξία», μεταξύ των οποίων και τη μητέρα της, και πήραν αιχμάλωτες τις νεαρότερες γυναίκες για να τις πουλήσουν και να τις χρησιμοποιήσουν ως σκλάβες του σεξ, μεταξύ των οποίων και τη Nadia. Για 3 μήνες έζησε ως «sabaya» -όρος που χρησιμοποιούν οι ISIS για τις γυναίκες που απαγάγουν και χρησιμοποιούν ως σκλάβες του σεξ- στην πόλη Μοσούλη, την de facto πρωτεύουσα του Ισλαμικού Κράτους. Αφού κακοποιήθηκε σωματικά, σεξουαλικά και ψυχολογικά και μετά από μερικές αποτυχημένες προσπάθειες να αποδράσει, κατάφερε τελικά τον Νοέμβριο του 2014 να δραπετεύσει και να φυγαδευτεί, από μία γειτονική οικογένεια, σε έναν προσφυγικό καταυλισμό, από όπου εν τέλει μπόρεσε να φύγει και να φτάσει στην Ευρώπη. Ήταν όμως μία από τις χιλιάδες αιχμάλωτες Γιαζίντι που έμειναν πίσω.

Τον Φεβρουάριο του 2015, ήταν η πρώτη φορά που κατέθεσε την ιστορία της στην βελγική εφημερίδα “La Libre Belgique”, και το Δεκέμβριο του ίδιου χρόνου ενημέρωσε το Συμβούλιο του ΟΗΕ για το ζήτημα της εμπορίας ανθρώπων και μάλιστα ήταν η πρώτη φορά που το Συμβούλιο ασχολήθηκε με το συγκεκριμένο πρόβλημα. Τον Σεπτέμβριο του 2016 η Amal Clooney Alamuddin μίλησε ενώπιον του Γραφείου του ΟΗΕ για τα Ναρκωτικά και το Έγκλημα, και για την απόφαση να εκπροσωπεί την Nadia Murad στις νομικές της δράσεις έναντι των διοικητών του στρατού του Ισλαμικού Κράτους. Έκανε λόγο για γενοκτονία, για βιασμούς και εμπορία ανθρώπων από τους ISIS και για ένα ανθρώπινο σκλαβοπάζαρο που υπάρχει διαδικτυακά και στο Facebook αλλά και στην Μέση Ανατολή, όπου είναι ακόμα ενεργό.

Έκτοτε η Nadia δέχθηκε πολλές απειλές για τη ζωή της, γεγονός που ωστόσο δεν κατάφερε να την πτοήσει. Τον ίδιο μήνα ανακοίνωσε την ίδρυση του «Nadia’s Initiative», μία οργάνωση αφιερωμένη στη βοήθεια γυναικών και παιδιών θυμάτων γενοκτονίας και εμπορίας ανθρώπων, με σκοπό να θεραπευθούν και να ξαναχτίσουν τις ζωές και τις κοινότητές τους και έγινε η πρώτη πρέσβειρα καλής θελήσεως για την Αξιοπρέπεια των Επιζώντων της Εμπορίας Ανθρώπων του ΟΗΕ . Την ίδια χρονιά της απονεμήθηκε το βραβείο Ζαχάρωφ από το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο και έναν χρόνο αργότερα δημοσίευσε την αυτοβιογραφία της με τίτλο «The Last Girl: My Story of Captivity, and My Fight Against the Islamic State».

Στην αυτοβιογραφία αφηγείται για ακόμη μία φορά την ιστορία της, γεγονός που όπως η ίδια αναφέρει δεν είναι καθόλου εύκολο, καθώς ξαναζεί τις χειρότερες μέρες της ζωής της. Ωστόσο τονίζει πως η ιστορία της αυτή, αποτελεί το μοναδικό της όπλο και θα συνεχίσει να την λέει έως ότου οι τρομοκράτες του Ισλαμικού Κράτους βρεθούν αντιμέτωποι με τη δικαιοσύνη. Εκείνο τον χρόνο που η Nadia απήχθη, ήταν μόνο μία από τις 6.700 γυναίκες Γιαζίντι που βίωσαν τη φρίκη. Όπως χαρακτηριστικά τονίζει, αυτή δεν ήταν μία μεμονωμένη πράξη ορισμένων άπληστων στρατιωτών, αλλά μία καλά σχεδιασμένη και οργανωμένη πρακτική, που ακόμα εφαρμόζεται από το Ισλαμικό Κράτος και μάλιστα αποτελεί σημαντικό μέρος της προπαγάνδας τους στην προσέλκυση νέων μελών. Ωστόσο, ο βιασμός δεν είναι μία πρόσφατη τακτική που χρησιμοποιείται μόνο από τους ISIS ως όπλο πολέμου, αλλά μία, δυστυχώς, χρόνια πρακτική καθ’ όλη τη διάρκεια της ανθρώπινης ιστορίας. 16 χρόνια μόνο πριν τους ISIS ο βιασμός χρησιμοποιήθηκε ως όπλο πολέμου και στην Ρουάντα στη γενοκτονία των Τούτσι από τους Χούτου.

Η Nadia Murad που πριν τρεις μέρες τιμήθηκε με το βραβείο Nobel της σουηδικής ακαδημίας, δεσμεύεται σήμερα, πως δεν θα σταματήσει να λέει την ιστορία της, γιατί αν και δεν γεννήθηκε για να πραγματοποιεί ομιλίες, θεωρεί την ιστορία της το μοναδικό και δυνατότερο όπλο της. Αναφέρει στις ομιλίες της πως… “κάθε Γιαζίντι θέλει να δει τους ISIS να καταδικάζονται για το έγκλημα της γενοκτονίας, το οποίο αποτελεί έγκλημα κατά της ανθρωπότητας, πως θέλει να δει με τα μάτια της τον βιαστή της να έρχεται αντιμέτωπος με τη δικαιοσύνη και θα κάνει ό,τι περνάει από το χέρι της ώστε να είναι το τελευταίο κορίτσι «The Last Girl» στην ιστορία της ανθρωπότητας με μία ιστορία σαν τη δική της”…