||Marie Curie, η θρυλική επιστήμονας

Marie Curie, η θρυλική επιστήμονας

Πώς να αποδοθεί το μεγαλείο μιας προσωπικότητας που έγινε η πρώτη επιστήμονας που κέρδισε δύο Νομπέλ σε δύο διαφορετικές επιστήμες, που αφιέρωσε όλη της την ζωή στην έρευνα της με κάθε κόστος αλλά παρ’όλα αυτά κατάφερε να παραμείνει συγκρατημένη παρά την φήμη της? Ο λόγος για την Marie Curie, η οποία ξέχωρα από τις παγκόσμιες πρωτιές, κατάφερε να αποδείξει σε ολόκληρη την ανθρωπότητα ότι η αγάπη, η πίστη και η αφοσίωση για αυτό με το οποίο καταπιάνεται κανείς είναι πολύ πιο δυνατά από οποιονδήποτε εξωτερικό ανασταλτικό παράγοντα. Η γυναίκα που πρώτη τόλμησε να μπει σε αποκλειστικά «ανδρικά» για την εποχή μονοπάτια και όχι μόνο να φτάσει στο τέλος της διαδρομής, αλλά και να την διαμορφώσει με βάση τις δικές της επιταγές. Η επιστήμονας η οποία έγινε η αιτία να καταλάβουν όλοι ότι η αγάπη για την επιστήμη δεν γνωρίζει φύλο, όπως και η επιτυχία και η αποφασιστικότητα.

Η Maria Sklodowska, όπως ήταν το πραγματικό της όνομα, γεννήθηκε στις 7 Νοεμβρίου 1867 στην Βαρσοβία της Πολωνίας. Μόλις στα 11 της χρόνια είχε την δυστυχία να χάσει την μητέρα της και την μεγαλύτερη αδερφή της, ούσα γεννημένη μαχήτρια όμως, κάτι που θα αποδεικνυόταν και στην μετέπειτα ζωή της, δεν το έβαλε κάτω. Από μικρή ηλικία είχε επιδείξει έφεση στις επιστήμες και με την βοήθεια του πατέρα της ο οποίος ήταν δάσκαλος μελετούσε φυσική και μαθηματικά, με αποτέλεσμα να αποφοιτήσει από το γυμνάσιο και το λύκειο με εξαιρετικούς βαθμούς. Έπρεπε όμως να αντιμετωπίσει τα άδικα στερεότυπα της εποχής και την άρνηση του πανεπιστημίου της Βαρσοβίας για την εισαγωγή της εκεί καθώς δεχόταν μόνο αγόρια. Για την Μαρί όμως, η οποία ήταν παθιασμένη να κάνει το όνειρο της πραγματικότητα, υπήρχε λύση: μετά από συμφωνία με την μικρότερη αδερφή της Μπρόνια, αποφάσισαν να βοηθήσουν η μία την άλλη με την προσωπική τους εργασία προκειμένου να καταφέρουν να σπουδάσουν και οι δύο τους στο εξωτερικό. Ήδη από αυτό το γεγονός αποδεικνύεται η δεύτερη μεγάλη αγάπη της Μαρί Κιουρί, η οικογένεια.

Παρά την πολύ άσχημη οικονομική κατάσταση της οικογένειας της, η Μαρί Κιουρί κατάφερε να μεταναστεύσει στο Παρίσι το 1891, όπου επιβίωνε με ελάχιστα. Πιστή όμως στον στόχο της και με την ενίσχυση πολωνικού πανεπιστημίου που της παρείχε υποτροφία ολοκλήρωσε τις σπουδές της στην φυσική και τα μαθηματικά. Καθοριστική ήταν η γνωριμία της με τον Πιερ Κιουρί το 1894 και η απόφαση τους να συνεχίσουν μαζί το επιστημονικό τους έργο ως συνεργάτες και ως ζευγάρι. Γοητευμένη από την δουλειά του Γάλλου φυσικού Ανρί Μπεκερέλ και σε συνεργασία με τον σύζυγο της ανακαλύπτει ένα νέο ραδιενεργό στοιχείο το οποίο ονομάζει πολώνιο και στην συνέχεια ανιχνεύει την παρουσία ενός νέου ραδιενεργού υλικού, του ραδίου, το οποίο στην συνέχεια κατάφερε να παράγει και η ίδια εδραιώνοντας έτσι την ανακάλυψη του νέο χημικού στοιχείου. Φυσικά, οι ριζοσπαστικές για την εποχή ανακαλύψεις τους δεν μπορούσαν παρά να επιβραβευτούν με το βραβείο Νομπέλ Φυσικής, το 1903. Αυτό ήταν και το έναυσμα για την απόκτηση διεθνούς φήμης από το ζεύγος Κιουρί, το οποίο εκτός των ερευνών τους είχε αφοσιωθεί και στην ανατροφή των δύο κορών τους. Τα πρώτα βήματα για την παγκόσμια εδραίωση της Μαρί Κιουρί είχαν γίνει και το έργο της θα μετρούσε μια ακόμη μακροπρόθεσμη νίκη, καθώς έγινε η αιτία να αποκτηθεί η δυνατότητα μέτρησης του ραδίου και απόκτησης γνώσεων για την αποτροπή των βλαβών στην υγεία εξαιτίας της ραδιενέργειας μετέπειτα.

Το 1906 η Μαρί Κιουρί χάνει τον αγαπημένο της σύντροφο αλλά όχι και το κουράγιο της και την αγάπη για το ερευνητικό της έργο, που την οδήγησε να λάβει την θέση του στο Πανεπιστήμιο της Σορβόννης. Οι ανακαλύψεις της στον τομέα της ραδιενέργειας της χαρίζουν ένα δεύτερο Νομπέλ, αυτή την φορά στην Χημεία και εκτοξεύουν την φήμη της. Το 1911 έλαβε μέρος στο πρώτο συνέδριο του Solvay το οποίο διεξήχθη στις Βρυξέλλες με θέμα « Η ραδιενέργεια και τα κβάντα». Εκεί είχε την ευκαιρία να συνεργαστεί με εξέχουσες προσωπικότητες όπως ο Αινστάιν, ο οποίος της έγραψε χαρακτηριστικά: «Αισθάνομαι την ανάγκη να σας πω πόσο πολύ θαυμάζω το πνεύμα σας, την ενέργειά σας και την τιμιότητά σας. Θεωρώ τον εαυτό μου ευτυχή που είχα την ευκαιρία να σας γνωρίσω προσωπικά στις Βρυξέλλες». Το 1914 με το ξέσπασμα του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου η Μαρί Κιουρί δεν έμεινε αμέτοχη. Χρησιμοποίησε τα χρήματα που είχε κερδίσει από τα βραβεία Νομπέλ προκειμένου να συνεισφέρει στον Γαλλικό στρατό φορητούς αξονικούς τομογράφους για το πεδίο της μάχης, οι οποίοι έμειναν γνωστοί ως «Μικρές Κιουρί». Μετά το τέλος του πολέμου, η Μαρί Κιουρί αποφάσισε να επεκτείνει τις έρευνες της γι’αυτό μετά από δύο ταξίδια στις ΗΠΑ για την συγκέντρωση κονδυλίων ίδρυσε το 1921 το ίδρυμα Κιουρί ως μέρος του Ινστιτούτου Ραδίου.

Η επιτυχία της όμως συνοδευόταν από ένα θανατηφόρο τίμημα. Η χρόνια έκθεση της στα ραδιενεργά υλικά επιδείνωσε την υγεία της και τελικά οδήγησε στον θάνατο της στις 4 Ιουλίου 1934 από απλαστική αναιμία. Λέγεται μάλιστα ότι όσο ζούσε κυκλοφορούσε παντού με φιαλίδια ραδίου στην ιατρική της ρόμπα. Έμελλε όμως ακόμα και ακούσια να ανατρέψει άλλη μια φορά τα στερεότυπα, καθώς προς τιμήν του έργου της το σώμα της τοποθετήθηκε στο γαλλικό «Πάνθεον των μεγάλων ανδρών», δίπλα στον σύζυγο της.

Η Μαρί Κιουρί ήταν η πρώτη γυναίκα που έλαβε το βραβείο Νομπέλ και γενικότερα η πρώτη επιστήμονας στην ιστορία του θεσμού που έλαβε δύο βραβεία Νομπέλ σε δύο διαφορετικά επιστημονικά πεδία. Ήταν η πρώτη Ευρωπαία που εκπόνησε διδακτορική διατριβή στις θετικές επιστήμες και η πρώτη γυναίκα λέκτωρ στο πανεπιστήμιο της Σορβόννης. Παράλληλα, αξίζει να αναφερθεί ότι επίσης για πρώτη φορά στα χρονικά κόρη βραβευμένης με Νομπέλ μητέρας αξιώθηκε να λάβει τον ίδιο τίτλο για το ίδιο πεδίο, όταν το 1935 η μεγαλύτερη κόρη της Ιρέν τιμήθηκε με Νομπέλ Χημείας. Η Μαρί Κιουρί άφησε τεράστια επιστημονική κληρονομιά πίσω της, αποθεώθηκε από τους σύγχρονους της και αποτελεί μία προσωπικότητα η οποία σημάδεψε ανεξίτηλα την ανθρωπότητα και δεν θα ξεχαστεί ποτέ. Δίκαια λοιπόν χαρακτηρίζεται η διαπρεπέστερη γυναίκα επιστήμονας όλων των εποχών. Στο πρόσωπο της πραγματωνόταν η γυναικεία χειραφέτηση, όπως αποδεικνύουν και οι πρωτιές της και το πάθος της για την επιστήμη μας απέδειξε ότι η ανθρώπινη θέληση δεν γνωρίζει όρια και στεγανά. Μόνο θαυμασμός και σεβασμός λοιπόν για αυτή την γυναίκα, η οποία αποτέλεσε υπόδειγμα επιστήμονα και προσωπικότητας και την οποία οφείλουμε να αναγνωρίζουμε ως πρότυπο για να μην το βάλουμε κάτω ποτέ, να ζούμε υπεράνω στερεοτύπων και με την ελπίδα να βρούμε την δική μας «φυσική και χημεία» η ενασχόληση με την οποία θα αποτελέσει τον σκοπό της ζωής μας και θα μας οδηγήσει ενδεχομένως στο δικό μας «Νομπέλ».

2017-08-10T10:36:06+00:0002/07/2017|Categories: Women's Success Stories|