Εορταστικό το άρθρο σήμερα και η αλήθεια είναι πως δεν μου πήγαινε η καρδιά να γράψω για την ιστορία μιας γυναίκας που αν και θαυμάζω απεριόριστα για τα προσωπικά της επιτεύγματα, μου είναι τόσο μακρινή και άγνωστη. Έτσι, αποφάσισα, εναρμονισμένη με το κλίμα των γιορτών, να αφιερώσω αυτό το άρθρο σε μερικές κυρίες που έχουμε όλοι κοντά μας και αξίζουν την εκτίμησή μας μιας και, μπορεί να μην έχουν αλλάξει την παγκόσμια ιστορία, έχουν αλλάξει όμως τις ζωές του καθενός μας ατομικά, κάνοντάς μας αυτό που είμαστε σήμερα.

Μαμά. Μα-μα. Αυτή είναι η κουβέντα που λέει συνέχεια η μικρή μου ανιψιά, ενάμιση έτους, τις μέρες που την φιλοξενούμε εδώ. Για οτιδήποτε θέλει να ζητήσει, η αδερφή μου είναι ο πρώτος άνθρωπος στον οποίο στρέφεται. Την έχει ταυτίσει με τα πάντα, τον πόνο, το γέλιο, τον φόβο. Την παρατηρώ και σκέφτομαι πόσο γλυκά εξαρτημένη είναι από αυτήν. Κοιτάζω και την αδερφή μου, που έχει αναγκαστεί να βγάλει άλλα δύο χέρια προκειμένου να προλάβει να καλύψει τις ανάγκες της μικρής της. Έπειτα, κοιτάζω και την δική μου μαμά με την οποία μένω ως και σήμερα. Τις μέρες των γιορτών μετατράπηκε σε μια ανθρωπόμορφη οικομηχανή: μαγείρεψε κάθε λογής φαγητό, καθάρισε το σπίτι, αγόρασε δώρα, τώρα κάθεται και παίζει με τα εγγόνια της δείχνοντας απέραντη υπομονή. Εχθές το βράδυ έπεσε για ύπνο με κάθε μυ του σώματός της πιασμένο. Κι εμείς, σαν καλά παιδιά το πρωί της παραπονιόμασταν που ροχάλιζε η δόλια…

Όλοι έχουμε μια μαμά στην ζωή μας. Ακόμα και αν αυτή που μας έφερε στον κόσμο δεν βρέθηκε ποτέ ή δεν βρίσκεται πια δίπλα μας, σχεδόν με βεβαιότητα υπήρξε κοντά μας μια άλλη γυναίκα για να μας μεταδώσει αυτό το αίσθημα ασφάλειας και στοργής: η γιαγιά, η θεία, η αδερφή, η νονά, η δασκάλα. Είναι οι γυναίκες της καθημερινότητας, που αγωνίζονται να τα προλάβουν όλα, την δουλειά, το σπίτι, τα παιδιά, τον εαυτό τους. Σε μια χώρα που ο καταμερισμός των οικιακών εργασιών άρχισε σιγά σιγά τα τελευταία χρόνια να γίνεται πράξη, οι μαμάδες μας είναι οι πρώτες ηρωίδες που συναντάμε στον δρόμο μας, πολύ πριν μας μιλήσουν για την Μαρί Κιουρί, την Άννα Φρανκ, την Σιμόν ντε Μποβουάρ. Απλά συνήθως ή δεν το καταλαβαίνουμε ποτέ ή το καταλαβαίνουμε όταν είναι πια πολύ αργά.

Αν λοιπόν μπορούσα να ζητήσω κάτι ως δώρο για τη μαμά μου αυτές τις γιορτές θα ήταν σίγουρα αναγνώριση για το έργο της. Το δικό της και της κάθε μαμάς εκεί έξω, που παλεύει να αφήσει σε αυτόν τον κόσμο σωστούς ανθρώπους δείχνοντάς τους το δρόμο με υπομονή και αγάπη. Φέρνοντάς μας στην ζωή με κόπο, απαντώντας στα ατέλειωτά μας «τι;» και «γιατί;», ξενυχτώντας στην αρρώστια μας, καβγαδίζοντας μαζί μας γιατί βγαίνουμε στο κρύο λουσμένοι και καμαρώνοντάς μας σε κάθε μας επίτευγμα. Αυτές τις γιορτές δε θα θυμώσω μαζί της γιατί θέλει να περάσει λίγο παραπάνω χρόνο μαζί μου ή γιατί θέλει να την βοηθήσω με τις δουλειές. Αυτές τις γιορτές θα της πω ευχαριστώ που για χάρη μου έβαλε πολλές φορές το «μαμά» πιο μπροστά από το «γυναίκα». Αυτές τις γιορτές θα αναγνωρίσω πως αν κατέληξα να είμαι έστω κάτι, το οφείλω σε αυτήν. Καλές γιορτές μαμά! Ελπίζω να γιορτάσουμε και του χρόνου μαζί, υγιείς και αγαπημένες!