||Η δολοφονία της Sonia Rescalvo Zafra

Η δολοφονία της Sonia Rescalvo Zafra

«Γυναίκα δεν γεννιέσαι, γίνεσαι», είχε υποστηρίξει η Σιμόν ντε Μποβουάρ στο πιο διάσημο ίσως βιβλίο του φεμινισμού «Το Δεύτερο Φύλο» θέλοντας να καταδείξει πως η ταυτότητα της γυναίκας αποτελεί ένα κοινωνικό κατασκεύασμα που συντηρεί συγκεκριμένες σεξουαλικές σχέσεις εξουσίας. Άραγε μήπως αυτό μπορεί να σημαίνει επίσης και πως ο οποιοσδήποτε έχει δικαίωμα να θεωρεί τον εαυτό του γυναίκα και ας μην έχει γεννηθεί με γυναικεία χαρακτηριστικά, από τη στιγμή που γυναίκα δεν γεννιέσαι; Παρακάμπτοντας λοιπόν τα διάφορα ζητήματα βιολογίας και ψυχολογίας, τα οποία ελάχιστα γνωρίζω κι επομένως δεν μπορώ να εκφέρω άποψη γι’ αυτά (και κάνοντας πρόσκληση σε όποιον γνωρίζει κάτι παραπάνω να διαφωτίσει κι εμένα ώστε να έχω σωστές και ολοκληρωμένες απόψεις) καταλήγω ακριβώς σε αυτό που υποστήριξα παραπάνω: προσωπικά αναγνωρίζω ως γυναίκα οποιονδήποτε μου παρουσιάζεται κι αισθάνεται έτσι.

Ξέρω, μπαίνουμε σε πολύ βαθιά και άγνωστα νερά. Ξέρω πως μεταξύ αυτών που διαβάζουν τη στήλη αυτή είναι και οι γονείς μου με τους οποίους και δε συμφωνούμε απόλυτα πάνω στα ζητήματα σεξουαλικότητας και πιθανώς να κριτικάρουν το άρθρο μου λέγοντάς μου «μα καλά τόσες γυναίκες επιστήμονες υπάρχουν, γι’ αυτό το θέμα έπρεπε να γράψεις;» Τίποτα όμως δε θα έπρεπε να μας εμποδίζει να συζητάμε και να ενημερωνόμαστε πάνω σε αυτά τα θέματα. Δεν είναι ταμπού, δε θα έπρεπε να είναι, είναι μία πραγματικότητα η οποία μας αφορά όλους και ιδιαίτερα τα άτομα εκείνα που εξακολουθούν να βρίσκονται στο περιθώριο, να χλευάζονται, να ντρέπονται, να μην ζουν επειδή εμείς –εμείς οι «φυσιολογικοί»- δεν εγκρίνουμε τον τρόπο ζωής τους, τα θεωρούμε αόρατα και παίζουμε με την τύχη τους όντας σε θέση υπεροχής. Φανταστείτε το αίσθημα του να εκλιπαρείς κάποιον για δικαιώματα αυτονόητα, αν και σε καμία περίπτωση δε θέλω με αυτό να θίξω την αξιοπρέπεια αυτών των περήφανων ατόμων που αγωνίζονται συνεχώς για το δίκιο τους και δεν επαφίενται απλώς στην δική μας καλή θέληση. Το παρουσιάζω απλά με τον τρόπο αυτό γιατί μάλλον είναι και ο μοναδικός που μπορεί να κάνει τους ανθρώπους να καταλάβουν. Να κατανοήσουν πως ακόμα και το δικαίωμα στην ζωή για τα άτομα αυτά δεν είναι δεδομένο.

Όπως και δεν ήταν για την Ισπανίδα Sonia Rescalvo Zafra η οποία έφυγε στα 16 της χρόνια από την οικογένεια της που ζούσε στην επαρχία για να πάει να ζήσει στην Βαρκελώνη, εκεί που πίστευε πως θα έχει καλύτερη ποιότητα ζωής και προοπτικές εξέλιξης. Κι εν μέρει τα κατάφερε, αφού έγινε σύντομα γνωστή ενώ έπαιξε κι έναν μικρό ρόλο. Στα 45 της όμως και μην έχοντας κανέναν άλλο μέσο βιοπορισμού κατέφυγε στην πορνεία και ζούσε ως άστεγη στις πλατείες της Βαρκελώνης.

Τη νύχτα της 6ης Οκτωβρίου 1991 η Sonia και η επίσης trans φίλη της Doris κοιμούνται στην εξέδρα των μουσικών, στο διάσημο πάρκο Parc de la Ciutadella, τόπο συνάντησης και συνεύρεσης gay και trans ατόμων. Την ίδια νύχτα μία παρέα εφήβων νεοναζί αποφασίζει να σπάσει πλάκα κλωτσώντας με τις μπότες τους οποιονδήποτε βρισκόταν στο πάρκο. Εντοπίζουν τις δύο trans γυναίκες και αρχίζουν να τις χτυπούν με μανία. Η Doris χτυπημένη πολύ άσχημα χάνει το μάτι της αλλά επιβιώνει. Η Sonia δεν τα καταφέρνει. Το 1992 οι έξι έφηβοι καταδικάζονται ενώ το 2011 οι 4 εξ αυτών αφέθηκαν ελεύθεροι λόγω μείωσης της ποινής τους. Μετά το αποτρόπαιο έγκλημα αυτό άνοιξε μία μεγάλη συζήτηση στην Ισπανία σχετικά με τα εγκλήματα μίσους, ο κόσμος ενημερώθηκε, δημιουργήθηκε ειδική θέση εισαγγελέως για τα εγκλήματα αυτά και τα προβλήματα των trans ατόμων άρχισαν να γίνονται πιο ορατά. Στο σημείο που δολοφονήθηκε η Sonia στο Parc de la Ciutadella υπάρχει έως σήμερα πλακέτα προς τιμήν της Sonia στην οποία και αναγράφεται πως η πόλη της Βαρκελώνης καταδικάζει όλα τα εγκλήματα μίσους και κάθε πράξη βίας.

Πώς γίνεται όμως πάντα για την λήψη κάποιας πρωτοβουλίας να χρειάζεται να θρηνούμε κάποιο θύμα; Γιατί όταν κάποιος μας φωνάζει και μας δείχνει ένα πρόβλημα εμείς στρέφουμε το βλέμμα αλλού; Τα ΛΟΑΤΚΙ άτομα είναι δίπλα μας, πολλές φορές δεν το γνωρίζουμε ακριβώς επειδή λόγω της σκληρής μας στάσης δεν έχουν το κουράγιο να μας μιλήσουν ανοιχτά για την ταυτότητα και τα προβλήματά τους. Θέλουν να εργαστούν και υποκρίνονται. Θέλουν να κρατήσουν το χέρι του/της συντρόφου τους και δεν το τολμούν. Θέλουν να μιλήσουν ανοιχτά γι’ αυτά που τους απασχολούν και σωπαίνουν. Ως πότε θα γινόμαστε εμείς συνένοχοι στις προσωπικές τους τραγωδίες με την αδιαφορία μας;

 

2018-05-15T10:52:35+00:0015/05/2018|Categories: Women's Success Stories|