Η Gerta Pohorylle όπως ήταν το πραγματικό της όνομα, γεννήθηκε το 1910 στην Στουτγάρδη. Ήδη από μικρή ηλικία και καθώς η οικογένειά της είχε μετακομίσει στα σύνορα με τη ναζιστική Γερμανία, ανέπτυξε αντιναζιστική δράση και υπήρξε ενεργό μέλος αριστερών ομάδων. Το 1933 μάλιστα συνελήφθη και τέθηκε υπό κράτηση λόγω διανομής φυλλαδίων με αντιεθνικιστικό περιεχόμενο κι έτσι η οικογένειά της αναγκάστηκε να εγκαταλείψει τη Γερμανία.

Η ίδια εγκαταστάθηκε στην Γαλλία όπου και συνάντησε τον Ούγγρο Endre Friedmann και αρχικά εργάστηκε ως βοηθός του, σύντομα όμως ξεκίνησε να εργάζεται και η ίδια ως φωτορεπόρτερ. Η Pohorylle θα συνέδεε άρρηκτα το όνομά της με εκείνο του Friedmann και την δουλειά του ως φωτορεπόρτερ κατά τα πρώιμα χρόνια της καριέρας του, ενώ ο ίδιος αποτελεί έως και σήμερα έναν από τους σημαντικότερους πολεμικούς φωτορεπόρτερ. Κατόπιν συνεννοήσεως τους πουλούσαν τις φωτογραφίες τους υπό το ψευδώνυμο Robert Capa το οποίο και αργότερα υιοθετήθηκε ως εμπορικότερο όνομα από τον Friedmann, ενώ η ίδια μετονομάστηκε σε Taro από τον Ιάπωνα καλλιτέχνη Τάρο Οκαμότο. Μαζί απαθανάτισαν την άνοδο του Λαϊκού κόμματος στην Γαλλία εκείνη την περίοδο.

Όταν το 1936 ξέσπασε ο ισπανικός εμφύλιος η Taro και ο Capa μετέβησαν στην Ισπανία προκειμένου να καλύψουν τα γεγονότα στα πεδία των μαχών. Οι φωτογραφίες τους συνεχίζονταν να δημοσιεύονται κάτω από το ψευδώνυμο Robert Capa ή Taro & Capaκαι γίνανε ευρέως γνωστές λόγω της υψηλής αισθητικής τους ποιότητας. Η Taro έλαβε το ψευδώνυμο «μικρή κόκκινη αλεπού» και υπήρξε η πρώτη γυναίκα πολεμική φωτορεπόρτερ. Γρήγορα η δουλειά της αναγνωρίστηκε και απέκτησε περισσότερη αυτονομία. Όλα τα διεθνή έντυπα ενδιαφέρονταν για τις φωτογραφίες της καθώς ήταν η μοναδική που απαθανάτιζε τα γεγονότα από την πρώτη γραμμή. Αρνήθηκε την πρόταση γάμου του Capa για δεύτερη φορά με τον οποίον συνδεόταν και ερωτικά εκτός από επαγγελματικά, ενώ μία αριστερή εφημερίδα της εποχής, η «Cesoir» υπέγραψε συμβόλαιο μαζί της προκειμένου να εκδώσει αποκλειστικά τα δικά της έργα. Συνδέθηκε φιλικά με γνωστούς Ευρωπαίους και Αμερικανούς διανοούμενους αντιφασίστες της εποχής όπως ο Όργουελ και ο Χέμινγουεϊ, οι οποίοι και υποστήριζαν την ισπανική δημοκρατία.

Το 1937 κι ενώ κάλυπτε τα πολεμικά γεγονότα στην πόλη Brunete έξω από την Μαδρίτη τραυματίστηκε θανάσιμα καθώς μετά τις φωτογραφίες που τράβηξε στα χαρακώματα, επιβιβάστηκε σε ένα όχημα που μετέφερε τραυματισμένους στρατιώτες από τη μάχη, το οποίο και συγκρούστηκε με ένα τανκ. Η Γκέρντα πέθανε από τα τραύματα, το επόμενο πρωί. Ήταν μόνο 26 χρόνων και η πρώτη φωτορεπόρτερ που έχασε τη ζωή της σε πόλεμο. Οι φωτογραφίες που τράβηξε σε αυτό το πεδίο μάχης είναι και οι πιο διάσημές της, καθώς πέραν του καλλιτεχνικού τους ενδιαφέροντος απεδείκνυαν, εν αντιθέσει με τα όσα υποστήριζαν οι εθνικιστές στην προπαγάνδα τους, πως το δημοκρατικό κόμμα τους είχε αναγκάσει να απομακρυνθούν και είχαν λάβει τον έλεγχο της περιοχής.

Η Τάρο λόγω και της πολιτικής της τοποθέτησης έγινε σύμβολο του αντιφασιστικού αγώνα. Την 1η Αυγούστου 1937, το Γαλλικό Κομμουνιστικό Κόμμα την κήδεψε στο Παρίσι. Ετάφη στο νεκροταφείο Père Lachaise και το κόμμα ανέθεσε στον Alberto Giacometti να δημιουργήσει ένα μνημείο για τον τάφο της. Η κηδεία της μετατράπηκε σε αντιφασιστική διαδήλωση. Οι φωτογραφίες που τράβηξε την τελευταία μέρα της ζωής της από τις μάχες δε βρέθηκαν ποτέ. Εκατοντάδες άλλες όμως σώζονται έως και σήμερα και παρουσιάζονται σε μουσεία και εκθέσεις ανά τον κόσμο.