||Εβίτα Περόν – Η γυναίκα σύμβολο της Λατινικής Αμερικής

Εβίτα Περόν – Η γυναίκα σύμβολο της Λατινικής Αμερικής

Η Εβίτα Περόν γεννήθηκε ως Μαρία Εύα Ντυάρντε το 1919 στο χωριό Λος Τόλντος, στην επαρχία της Αργεντινής. Ήταν η μικρότερη από τα πέντε αδέρφια της και παρά το γεγονός ότι ο πατέρας της ήταν αρκετά πλούσιος, η ίδια μεγάλωσε σε φτωχικό περιβάλλον με πολλές στερήσεις. Αιτία για την κατάσταση αυτή στάθηκε το γεγονός ότι ο γαιοκτήμονας πατέρας της είχε ήδη μια οικογένεια και ουσιαστικά η Εβίτα και τα αδέρφια της αποτελούσαν τη δεύτερη «νόθη» οικογένεια του. Για το λόγο αυτό, μετά το θάνατο του πατέρα της το 1926, δεν επετράπη στη μητέρα της και τα υπόλοιπα παιδιά να παρευρεθούν στην κηδεία του, ενώ δεν τους αναγνωρίστηκαν κληρονομικά δικαιώματα.

 

Η ταραγμένη οικογενειακή κατάσταση οδήγησε την Εβίτα να φύγει για το Μπουένος Άιρες σε ηλικία 15 ετών ακολουθώντας τον Αουγκουστίν Μαγκαλδί, έναν τραγουδιστή τανγκό. Στην αρχή προσπάθησε να επιβιώσει δουλεύοντας ως ηθοποιός και ραδιοφωνική παραγωγός , γεγονός που στάθηκε αφορμή να γνωρίσει τον άνδρα που θα της άλλαζε τη ζωή, τον συνταγματάρχη Χουάν Περόν. Τον Ιανουάριο του 1944 ένας σεισμός έπληξε την Αργεντινή, αφήνοντας πίσω 10.000 νεκρούς. Ο Περόν, που την εποχή εκείνη ήταν υπουργός εργασίας της στρατιωτικής χούντας, οργάνωσε μια φιλανθρωπική εκδήλωση για να βοηθήσει τα θύματα του σεισμού, στην οποία ήταν προσκεκλημένη η Εβίτα υπό την ιδιότητα της ραδιοφωνικού παραγωγού. Ένα χρόνο αργότερα οι δυο τους παντρεύτηκαν όταν η Εβίτα ήταν μόλις 26 και ο Χουάν Περόν 49 ετών. Τον Φεβρουάριο του 1946 ο Περόν εκλέχθηκε πρόεδρος της Αργεντινής και κάπου εκεί ξεκίνησε ο μύθος της Εβίτας Περόν.

Ήδη με την ενεργό συμμετοχή της στην προεκλογική του καμπάνια η Περόν έσπασε τα κοινωνικά στερεότυπα, ενώ μετά την εκλογή του, διεύθυνε ανεπίσημα το Υπουργείο Υγείας και Εργασίας σε μια εποχή που οι γυναίκες δεν είχαν καν δικαίωμα ψήφου στην Αργεντινή. Και την κατάσταση αυτή επρόκειτο να αλλάξει η ίδια, καθώς αφού αγωνίστηκε για το δικαίωμα ψήφου των γυναικών και κατάφερε ύστερα από πιέσεις να εκδώσει η σύγκλητος αντίστοιχο διάταγμα το 1946, καθιερώνοντας πια με νόμο την ψήφο των γυναικών και το δικαίωμα τους να διεκδικούν την Προεδρία της χώρας το 1947. Το 1949 ίδρυσε το φεμινιστικό περονιστικό κόμμα, που αποτέλεσε το κόμμα για τις γυναίκες που στήριζαν τον Περόν. Επιπλέον ίδρυσε το ίδρυμα «Εύα Περόν» με στόχο να καταπολεμήσει την φτώχεια στην Αργεντινή. Τα χρόνια που ακολούθησαν το ίδρυμα αποτέλεσε στέγη για φτωχές μητέρες και παιδιά, ενώ ταυτόχρονα βοηθούσε άρρωστους, έχτισε σχολεία και νοσοκομεία και μοίραζε είδη πρώτης ανάγκης σε όσους τα χρειάζονταν. Για το λόγο αυτό εκτός από πολύ λαοφιλής, ήταν και αρκετά αγαπητή από τους «ντεκαμισιάδος» , τους φτωχούς εργάτες της χώρας.

Το γεγονός ότι ήταν εξαιρετικά δημοφιλής την οδήγησε στην απόφαση να δεχθεί την πρόταση των περονικών να πάρει το χρίσμα για την αντιπροεδρία της χώρας το 1951. Εκατομμύρια αργεντινοί εργάτες την υποστήριξαν θερμά, ωστόσο η στρατιωτική ελίτ αδυνατούσε να δεχθεί ότι την θέση αυτή θα κατείχε στο εξής μια γυναίκα. Η αντίθεση αυτή σε συνδυασμό με το γεγονός ότι έπασχε από καρκίνο και ήταν εξαιρετικά αδύναμη την οδήγησε στο να αποσυρθεί τελικώς. Λίγο πριν πεθάνει της απονεμήθηκε ο τίτλος του πνευματικού ηγέτη της χώρας. Ωστόσο, παρά τη σκληρή μάχη που έδωσε, καθώς ήταν η πρώτη αργεντινή που υποβλήθηκε σε χημειοθεραπεία, δεν κατάφερε να νικήσει και άφησε την τελευταία της πνοή στις 26 Ιουλίου 1952 σε ηλικία μόλις 33 ετών. Κάποιοι υποστηρίζουν ότι έναν μήνα πριν τον θάνατό της, η Εβίτα υποβλήθηκε σε λοβοτομή για να λυτρωθεί από τους πόνους, ενώ άλλοι λένε ότι η λοβοτομή ήταν απόφαση του Περόν για να ελέγξει τη βίαιη συμπεριφορά της και να αποφύγει έναν εμφύλιο πόλεμο.

Την κηδεία της παρακολούθησε πλήθος κόσμου(περίπου 3.000.000-8 άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους στην κηδεία), ενώ η σορός της τέθηκε προς λαϊκό προσκύνημα στο Υπουργείο Εργασίας. Η κηδεία έγινε με βασιλικές τιμές και δημοσία δαπάνη, ενώ στα μάτια των αργεντινών, η Εβίτα ήταν μία Αγία. Ακόμη και μετά τον θάνατό της δεν έπαψε να αποτελεί εθνικό σύμβολο. Το 1955 ένα στρατιωτικό πραξικόπημα ανέτρεψε τον Περόν και αποφάσισε να εξαφανίσει ό,τι είχε να κάνει με την εποχή διακυβέρνησης του, συμπεριλαμβανομένων των λειψάνων της Εβίτα. Η σορός της αντικαταστάθηκε άμεσα με κέρινη ώστε να μπερδέψει τους περονικούς, ενώ το 1957 μεταφέρθηκε στο Μιλάνο όπου και παρέμεινε για 16 χρόνια ώσπου να επιστραφεί στον Χουάν Περόν. Μετά το θάνατο του τελευταίου το 1974 οι σοροί τοποθετήθηκαν μαζί στο προεδρικό μέγαρο, ωστόσο αυτός της Εβίτα μεταφέρθηκε και θάφτηκε στον οικογενειακό τάφο των Ντουάρτε στο Μπουένος Άιρες το 1976.

 

 

 

Η Εβίτα ήταν αναμφισβήτητα μια αμφιλεγόμενη προσωπικότητα. Κάποιοι την αποκαλούσαν Αγία και άλλοι τσούλα. Σε κάθε περίπτωση υπήρξε μια γυναίκα σταθμός τόσο για την ίδια την Αργεντινή όσο και ολόκληρη την Λατινική Αμερική. Από πολύ νωρίς έδειξε τον δρόμο προς την ισότητα των φύλων και τα δικαιώματα των γυναικών.

 

Η αγάπη του κόσμου στο πρόσωπό της ήταν τόσο μεγάλη, που ένα από τα προάστια του Μπουένος Άιρες που σχεδιάστηκε για την εργατική τάξη, χτίστηκε στο σχήμα του προφίλ της και ονομάστηκε «Η πόλη Εβίτα».

 

Το 1978 ο Άντριου Λόιντ Γουέμπερ σκηνοθέτησε το μιούσικαλ «Εβίτα» και συνέθεσε το τραγούδι «Don’t cry for me Argentina» ,o τίτλος του τραγουδιού χαράχθηκε αργότερα στον τάφο της.

2017-08-19T09:10:42+00:0019/08/2017|Categories: Women's Success Stories|