Η χθεσινή ημέρα δεν ήταν μία ημέρα γιορτής. Δεν ήταν άλλη μία επέτειος. Ήταν μία θλιβερή ημέρα, μία ημέρα κατά την οποία οφείλουμε να τιμούμε όλες εκείνες τις γυναίκες που έχουν πέσει θύματα βίας, να στεκόμαστε δίπλα και να αγωνιζόμαστε μαζί με όσες πασχίζουν να απεμπλακούν από κάποιο περιβάλλον βίας καθώς και να κοιτάζουμε μπροστά με θάρρος και να σχεδιάζουμε ένα καλύτερο και πιο ασφαλές μέλλον για όλες τις θηλυκές οντότητες εκεί έξω.

Κορίτσια, γυναίκες, τρανς γυναίκες, πρόσφυγες, μορφωμένες, φτωχές, εργαζόμενες, έγχρωμες, ηλικιωμένες, «όμορφες», η βία δεν γνωρίζει τέτοιες διακρίσεις. Όλες οι γυναίκες είναι έκθετες και ευάλωτες σε κάποια μορφή βίας. Στο σημείο αυτό αξίζει να γίνει ξεκάθαρο πως βία δεν σημαίνει μονάχα αυτό που έχουν οι περισσότεροι άνθρωποι στο μυαλό τους μόνο και μόνο επειδή γίνεται πιο εύκολα αντιληπτό απ’ τις αισθήσεις, το «σπάω κάποια στο ξύλο». Όχι, η βία δεν είναι μόνο σωματική, είναι και λεκτική, ψυχολογική, συναισθηματική, οικονομική αλλά και σεξουαλική. Σύμφωνα με στατιστικά στοιχεία και την έκθεση «Βία κατά των γυναικών: Πανευρωπαϊκή έρευνα» του Οργανισμού Θεμελιωδών Δικαιωμάτων της Ευρωπαϊκής Ένωσης (FRA, 2014): 1 στις 10 γυναίκες στην Ευρωπαϊκή Ένωση έχει υποστεί κάποια μορφή έμφυλης βίας, από την ηλικία των 15 ετών και άνω, 1 στις 20 έχει πέσει θύμα βιασμού ενώ 1 στις 5 έχει υποστεί σωματική ή/ και σεξουαλική βία από νυν ή τέως σύντροφο. Στην Ευρώπη του σήμερα οι αριθμοί αυτοί προκαλούν θλίψη και είναι μία ακλόνητη απάντηση σε όσους, άνδρες και γυναίκες, συνεχίζουν να υποστηρίζουν πως ο φεμινισμός δεν έχει λόγο ύπαρξης στην πολιτισμένη ήπειρό μας, μιας και οι γυναίκες είναι ελεύθερες να δουλέψουν, να ψηφίσουν και να παντρευτούν αν αυτές το επιθυμήσουν, και αυτομάτως όλα τα προβλήματα έχουν λυθεί και «για ποια ανισότητα μιλάτε;;;».

«Η βία κατά των γυναικών είναι η έκφραση της ιστορικά διαπιστωμένης ανισότητας στις σχέσεις ισχύος μεταξύ ανδρών και γυναικών, που οδήγησε στην κυριαρχία των ανδρών επί των γυναικών και στις διακρίσεις σε βάρος των γυναικών, με αποτέλεσμα τη παρεμπόδιση της ανάπτυξής τους» κατά τον ορισμό που υιοθετήθηκε το 1995 στην 4η Παγκόσμια Διάσκεψη Γυναικών και αναφέρεται στην παράγραφο 118 της Πλατφόρμας Δράσης του Πεκίνο. Επομένως η βία κατά των γυναικών είναι κάτι διακριτό από την κλιμακούμενη βία που παρατηρείται στον κόσμο μας. Έχει βαθύτερες ρίζες και πρόκειται για ένα περίπλοκο κοινωνικό φαινόμενο που έχει να κάνει με την ανωτερότητα που διαχρονικά αποδίδεται λόγω της πατριαρχίας στους άνδρες και τους κάνει να αισθάνονται πως μπορούν να κυριαρχήσουν πάνω στις γυναίκες με οποιονδήποτε τρόπο. Δεν έχει να κάνει, όπως συχνά προβάλλουν το ακόλουθο επιχείρημα οι αμφισβητίες της αναγκαιότητας του φεμινισμού, με τον απλό εγκληματία που έτσι και αλλιώς θα κακοποιούσε/αφαιρούσε την ζωή και του άρρενος Χ όπως αφαίρεσε την ζωή της άτυχης Ψ εάν βρισκόταν εκείνος αντί αυτής στο ίδιο μέρος την ίδια ώρα του φόνου/βιασμού/άσκησης άλλης μορφής βίας και κατά συνέπεια δεν θα μπορούσαμε να αποτρέψουμε την δράση του με την θέσπιση οποιουδήποτε νομοθετικού πλαισίου υπέρ των γυναικών γιατί τι να τον κάνουμε, αν θέλει να διαπράξει κάποιο έγκλημα θα το κάνει (και επομένως ω, ματαιότης ματαιοτήτων τα πάντα ματαιότης!).

Τα στοιχεία για την Ελλάδα «ομολογούν» ότι το 25% των γυναικών έχουν υποστεί σωματική ή/και σεξουαλική βία από νυν ή τέως σύντροφο ή από άλλο πρόσωπο, από την ηλικία των 15 ετών και άνω. Αυτό πρακτικά σημαίνει 1 στις 4. Αυτό πρακτικά σημαίνει πως αν αυτή τη στιγμή κοιτάξετε γύρω σας και βρείτε 4 γυναίκες η μία θα έχει υπάρξει θύμα τέτοιας βίας. Σοκαριστικό; Ο αντίστοιχος μέσος όρος στην Ευρωπαϊκή Ένωση φτάνει το 33%. Ωστόσο, μόλις το 14 % των γυναικών καταγγέλλουν στην αστυνομία το πιο σοβαρό περιστατικό βίας από στενό σύντροφο, ενώ το 13 % το πιο σοβαρό περιστατικό βίας από μη σύντροφο. Και πώς να το πράξουν άλλωστε, αναλογιζόμενες πως όταν θα αποφασίσουν να μιλήσουν ειδικά για τις περιπτώσεις βιασμού από (πρώην) σύντροφό τους θα έρθουν αντιμέτωπες με τον σκεπτικισμό και την χλεύη καθώς «βιασμός στο πλαίσιο της σχέσης δεν νοείται». Συν τοις άλλοις, πρέπει να είναι και προετοιμασμένες να ζήσουν με το στίγμα για πολλά ακόμα χρόνια μιας και στις κοινωνίες μας για έναν ανεξήγητο λόγο επιλέγουμε να στοχοποιούμε το θύμα και να περνάμε από κόσκινο τις πράξεις, τα λόγια και τα ρούχα του ενώ ο θύτης για τον ίδιο ανεξήγητο λόγο και στην αυστηρότερη εκδοχή «έκανε απλώς ένα λάθος και θα ήταν κρίμα να στιγματιστεί η υπόλοιπη ζωή του από αυτό το ατυχές συμβάν».

Μόνο το 10% των θυμάτων ενδοοικογενειακής βίας καλεί την αστυνομία. Οι υπόλοιπες 9 στις 10 μένουν στο κακοποιητικό περιβάλλον από φόβο, από ντροπή, μην έχοντας την δυνατότητα να εξασφαλίσουν τα προς το ζην για τις ίδιες και πιθανώς για τα παιδιά τους χωρίς τη συμβολή του άντρα τους είτε πιστεύοντας πως μένοντας και προσπαθώντας συνέχεια να είναι εκείνες καλύτερες και πιο αρκετές κάνουν το σωστότερο για την οικογένειά τους, γιατί όπως λέει κι ένα ρητό που ακούω τελευταία «αν σπάσει κάτι δεν το πετάς κατευθείαν, παρά προσπαθείς να το φτιάξεις». Πόσες φορές όμως θα χρειαστεί να σπάσεις εσύ με τον χειρότερο τρόπο μέσα σε αυτή την προσπάθεια δίχως τέλος; Πόσες φορές θα ανεχτείς να αισθάνεσαι ένα μηδενικό; Πόσες φορές θα επινοήσεις κάποια δικαιολογία για τα σημάδια πάνω σου; Αλλά και πόσες φορές όταν θα ακούσουμε φωνές από το πάνω διαμέρισμα ή δούμε κάτι ύποπτο θα επιλέξουμε να προσπεράσουμε γιατί «πού να μπλέξεις τώρα…».

Η Γραμμή SOS 15900 είναι μια υπηρεσία εθνικής εμβέλειας που δίνει τη δυνατότητα στις γυναίκες θύματα βίας ή σε τρίτα πρόσωπα να επικοινωνήσουν άμεσα µε ένα φορέα αντιμετώπισης της έµφυλης βίας. Τη γραμμή στελεχώνουν ψυχολόγοι και κοινωνιολόγοι που παρέχουν άμεση βοήθεια σε έκτακτα και επείγοντα περιστατικά βίας σε 24ωρη βάση, 365 μέρες το χρόνο. Μην προσπερνάτε την έμφυλη βία. Μας αφορά όλους, γυναίκες και άνδρες που ζούμε και πασχίζουμε για έναν καλύτερο κόσμο. Η 25η Νοεμβρίου ως μέρα εξάλειψης της βίας κατά των γυναικών πρέπει κάποια στιγμή να σβηστεί από τα ημερολόγια μας ως μη έχουσα πια λόγο ύπαρξης.